18 Białostocki Pułk Rozpoznawczy
Tradycje


18. BIAŁOSTOCKI PUŁK ROZPOZNAWCZY DZIEDZICTWO TRADYCJI

18. Białostocki Pułk Rozpoznawczy rozpoczął funkcjonowanie 1 lipca 2009 roku, jednostkę sformowano Decyzją MON nr PF-1/Org./SSG/ZOiU-P1 z dnia 26.02.2009 r. na bazie rozformowywanego 18.Białostockiego Batalionu Obrony Terytorialnej. Jest to najmłodszy z trzech funkcjonujących w Wojsku Polskim pułków rozpoznawczych. Miejscem postoju pułku jest Białystok. Do głównych zadań jednostki należy prowadzenie rozpoznania na rzecz dowództw w zależności od potrzeby. W dniu 30 czerwca 2011 roku pułk otrzymał sztandar wojskowy, ceremonia odbyła się na Rynku Kościuszki w Białymstoku przed pomnikiem Marszałka J.Piłsudskiego.
Minister Obrony Narodowej Decyzją nr 82/MON z dnia 15 marca 2011 nakazał 18. B Pułkowi Rozpoznawczemu w Białymstoku przejąć i z honorem kontynuować dziedzictwo tradycji:
a) 18 Dywizji Piechoty zorganizowanej we Francji przez gen. Józefa Hallera przybyłej do kraju w czerwcu 1919 roku. Dywizja wsławiła się zwycięskimi bitwami w wyprawie na Kijów. W czerwcu 1920 r. stoczyła najcięższą bitwę pod Krzemieńcem. We wrześniu 1939 r. w składzie SGO Narew toczyła ciężkie boje opóźniające ofensywę niemiecką. W skład dywizji wchodziły trzy pułki piechoty, z których 42 pp stacjonował w Białymstoku.
b) 10 Pułku Ułanów Litewskich powstałego w okolicach Białegostoku pod koniec 1918r. W wyprawie kijowskiej 8 maja 1920r. pułk dotarł do Dniepru. Od 18 sierpnia 1920r. wziął udział w polskiej kontrofensywie tocząc m.in. zwycięskie walki nad Niemnem. Do Białegostoku dotarł w 1922r. i osiadł w koszarach przy ul. Kawaleryjskiej. W wojnie obronnej Polski w 1939r. 10 pułk walczył w składzie SGO Narew. Ostatnie bitwy toczył pod Kockiem i Wolą Gułowską, po czym został rozformowany. 18 pułk stacjonuje w koszarach 10 pułku ułanów litewskich.
c) 42 Pułku Piechoty w grudniu 1918 w obozie Santa Maria Capua Vetterae niedaleko Neapolu rozpoczęto formowanie 3 Pułku Strzelców imienia ks. Józefa Poniatowskiego. Do pułku wcielono Polaków, jeńców z C. K. Armii. 4 marca 1919 oddział wyjechał z Włoch i udał się koleją do Francji. W Voulx I i III bataliony połączone zostały z trzema kompaniami instrukcyjnymi (nr 21, 22 i 23) złożonymi z francuskich oficerów i podoficerów oraz z Polaków, jeńców z armii niemieckiej i ochotników z Ameryki. Z połączonych pododdziałów zorganizowany został 1 Instrukcyjny Pułk Grenadierów – Woltyżerów. Broń, sprzęt techniczny i tabory jednostka otrzymała od 225 Rezerwowego Pułku Piechoty. W maju tego roku oddział został przemianowany na 13 Pułk Strzelców Polskich i włączony go w skład armii generała Józefa Hallera. 20 maja pułk rozpoczął przegrupowanie do Polski. Trzy dni później pierwszy transport kolejowy ze sztabem pułku przejechał granicę polsko-niemiecką. Po przybyciu do kraju zmieniono nazwę oddziału na 13 Pułk Strzelców Pieszych. Dowództwo pułku i II batalion zostało rozlokowane we Włocławku, I batalion w Górnym Szpetalu i Lipnie, a III batalion w Kowalu. 1 września, po zjednoczeniu Armii Polskiej we Francji z Wojskiem Polskim oddział otrzymał nazwę – 150 Pułk Strzelców Kresowych. 28 października pułkowi nadano nazwę 42 Pułku Strzelców Kresowych. 29 stycznia 1920 jednostka została po raz ostatni przemianowana na 42 Pułk Piechoty.
d) Pułk Ułanów Karpackich wywodzi swój rodowód ze sformowanego w 1940 r. dla potrzeb Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich Konnego Dywizjonu Rozpoznawczego. 29 maja1940 r., w wyniku starań mjr Władysława BOBIŃSKIEGO, nastąpiła zmiana nazwy Dywizjonu Rozpoznawczego na „Dyon Ułanów Brygady Strzelców Karpackich”. Na przełomie 1940/1941 r. z dyonu powstał Pułk Ułanów Karpackich 28 pułk ułański kawalerii II Rzeczpospolitej. Pułk przebywał w twierdzy Mersa Matruh. 21 sierpnia 1941r. pułk odpłynął wraz z SBSK do Tobruku. Przebywał w oblężonej twierdzy najdłużej z polskich oddziałów. Następnie szkolił się na terenie Bliskiego Wschodu. W 1944 r. pułk wszedł do działań bojowych wraz z oddziałem 2 KP nad rzeką Sangrio, pod Monte Cassino, Passo Corno i Cario. Wspólnie z 3 DSK brał udział w bitwie o Ankonę, współdziałał z polskimi komandosami, bronił Numany. Kolejną chlubną kartę zapisał w bojach nad Adriatykiem i w dolinie Padu, wyzwalał Bolonię. W maju 1945r. przeszedł pod rozkazy 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej. 14 lipca 1948r. został rozformowany. W czasie kampanii libijskiej, kampanii włoskiej i w innych działaniach poległo 111 oficerów i szeregowych, rannych zostało 245. Za męstwo wykazane na polach bitew żołnierze pułku otrzymali: 38 Orderów Virtuti Militarii V klasy oraz 414 Krzyży Walecznych. Za zasługi wojenne 11 listopada 1966 r. Naczelny Wódz uhonorował sztandar pułku Orderem Virtuti Militari. Tradycję Pułku do 1989 r. pielęgnowali żołnierze zgrupowani w Związku Ułanów Karpackich.
 e) 18. Brygady Zmechanizowanej (1994-2001),
 f) 18. Brygady Obrony Terytorialnej (2002-2007),

 g) 18. batalionu obrony terytorialnej (2008-2009),
 h) 73. pułku zmechanizowanego Ułanów Karpackich (1955-1998),
 i) batalionu czołgów Ułanów Karpackich 5. Kresowej Brygady Zmechanizowanej (1999-2001),
 j) 4. batalionu czołgów Ułanów Karpackich 3. Brygady Zmechanizowanej Legionów im. Romualda Traugutta w Lublinie (2001-2011)
Zgodnie z powyższą Decyzją pułk przyjął wyróżniającą nazwę „Białostocki”. Minister Obrony Narodowej Decyzją Nr 269/MON z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustanowienia Święta 18. Białostockiego Pułku Rozpoznawczego ustanowił Święto 18. Białostockiego Pułku Rozpoznawczego w dniu 30 czerwca.

Oznaka rozpoznawcza 18 pr (dec. Nr 192/MON z 23.05.2011)


Odznaka pamiątkowa



 Proporczyk (dec. Nr 192/MON z 23.05.2011)

Ministerstwo Obrony Narodowej
Katalog stron wojskowych